Verbeelding

Ik ga er niet flauw over doen: het ‘ik-wil-bekend-zijn’-virus had een tijdje geleden ook mij te pakken. In de aanloop naar mijn nieuwe lay-out, en de daarbij horende nieuwe categorieën enzovoorts, maakte ik ambitieuze blogschema’s en zag ik IHWW groter dan ooit tevoren.

Mijn bezoekersaantallen stegen immers, en marketingbedrijven leken mijn blog ontdekt te hebben. Producten toegestuurd krijgen, persreizen maken: wie zegt daar ‘neen’ tegen? Daar wilde ik naartoe werken. Ondertussen zijn we drie maanden na de herlancering van IHWW, en is van bloggen bitter weinig in huis gekomen.

Ik wil niet het zielige kneusje uithangen, maar: trop is te veel. Dat maakte mijn lijf mij wel duidelijk. Ik ben zelden voor 19 uur thuis van het werk, met wekelijks uitschieters tot 20 uur, en dan tel ik mijn late en weekendshifts (gemiddeld vijf per maand) niet mee. Ik heb een lief, ik heb familie, ik heb vrienden. En ik heb één hele grote ambitie, die ik de laatste maanden niet meer los kan (en wil) laten: ik wil een boek schrijven.

En dus moesten er keuzes gemaakt worden. Het makkelijkst om te schrappen: mijn sportplannen. Sure, ik zou hier donders graag vertellen hoe een marathon steeds dichterbij komt, en hoe vijf kilometer lopen een makkie is. Maar ik besef: sporten hoeft (nu) niet. Het zou kunnen, maar ik wil er mijn energie niet aan verspillen.

Wat IHWW betreft: ik heb er hartzeer van dat ik momenteel zo weinig blog. Maar aan de andere kant heb ik de voorbije maanden flink wat research voor mijn boek uitgevoerd, krijgt het verhaal ein-de-lijk vorm in mijn hoofd en plakken er namen en levensverhalen op personages. Daarnaast volgde ik een raad van Stephen King op: ik lees weer boeken. “Lezen, lezen, lezen”, meent de meesterauteur. Enkel zo wordt iemand zelf een schrijver. Beginnen schrijven is hier nog niet aan de orde, maar het einde (of beter: begin) komt in zicht.

“Gaat ge dan helemaal niet meer bloggen, Ann?” Zeker wel! Ik heb begin dit jaar niet zoveel tijd, moeite en geld in IHWW gestoken, om het nu te laten verkommeren. Daarom wil ik back to basics gaan: random schrijfsels over de dinges des levens die mij bezighouden. Niks weekoverzichten, niks vaste categorieën, niets van dat. De knop omdraaien, IHWW niet meer als een potentiële commerciële geldbom zien (lichtjes overdreven, you know what I mean) en terug naar hoe het vroeger was: schrijven wanneer ik zin heb, waarover ik zin heb.

‘t Is maar dat jullie het weten ;-).

Alles goed trouwens, met jullie?

Toen ik begin maart mijn gloedjenieuwe blog presenteerde, zag ik het groots. Heel groots. “Minstens vier keer per week bloggen met vaste rubrieken, oftewel: het spel hier draaiende houden zoals nooit tevoren.” Needless to say dat ik daar hoegenaamd niet in geslaagd ben. Mijn laatste bericht schreef ik 2,5 weken geleden, en ondertussen hadden hier eigenlijk drie nieuwe categorieën de revue moeten passeren.

Reden van afwezigheid? Eventjes geen goesting meer, om eerlijk te zijn. Ik wil teveel dingen tegelijk: een (grote) blog runnen, een boek schrijven, een marathon leren lopen en daarbovenop goed presteren op het werk (duh) en het lief de nodige aandacht schenken (duh²). En dat gaat niet allemaal tegelijk.

Het verbaast me een beetje, maar de laatst weken leg ik mijn prioriteiten eerder off- dan online. Ik ben eindelijk pagina’s aan het verslinden in naslagwerken die interessant zijn voor mijn eerste ‘boek’ (tussen haakjes, want ‘eerste probeersel’ is geschikter), en zit liever op een terrasje dan een blogje te tikken achter mijn bureau.

Ergens irriteert het mij mateloos dat ik zo weinig blog, aan de andere kant heb ik twee weken geen zin gehad om WordPress überhaupt te *openen*. Heel gek. Feit is dat het de komende weken er niet op zal beteren. Er komen twee moeilijke werkweken aan met woensdag 1 mei en donderdag 9 mei, met een dubbele weekendshift daartussenin, en met een citytrip naar Berlijn van 9 tot en met 12 mei.

Ik laat het daarom een beetje op zijn beloop hier. De komende weken draaien rond Berlijn uitstippelen en de citytrip effectief beleven (als ik niet neerstort, that is). Tussendoor mag David Allen mij in zijn boek ‘Getting Things Done’ vertellen hoe ik mijn leven beter kan organiseren, en hoe en of de combinatie van werken + lezen + schrijven + sporten + leven mogelijk is.

Of hoe Arnie het zou zeggen: I’ll be back.